ÖLÜYORUM

 

Öyle bir nefes alıp vermek bizimkisi

Lafta kaldı hep yaşam ve yaşam belirtisi

Üzülmedik çirkin yaratıldığımıza

Yadırgamadık ölü gibi yaşadığımızı

Oynadık hep birilerinin parmağında

Rüzgârda savrulduk ve anılarda kaybolduk

Umursayan olmadı duygularımızı, düşünce ve insanlığımızı

Mezara koyalım dediler bırak kefeni ölmeyi bile unuttuk

                                                                                   29–03–10 / 22.14

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s